Αναρτήθηκε από: motodiadromes | Απριλίου 8, 2009

Κοζάνη-Αιανή-Χρώμιο-Δεσκάτη…


Αιανή-Χρώμιο-Ποντινή-Παλιοχώρι-Νεοχώρι-Παναγιά-Παλιουριά-Δήμητρα-Καρπερό-Άνοιξη-Αγιόφυλο-Κερασούλα-Δεσκάτη-Παρασκευή-Παλιουριά-Ελάτη-Λαζαράδες-Τρανόβαλτο-Τριγωνικό-Σέρβια-Νεράιδα-Κοζάνη.

κείμενο άκης -σάκης
φωτορεπορτάζ σάκης-δημήτρης
Τι να πεις και τι να γράψεις… ??

Με τι κριτήρια να βαθμολογήσεις τον καλύτερο,όταν όλοι είναι ισάξιοι ???

img_15345


Πως να περιγράψεις το κέφι της παρέας, οταν έχεις δίπλα σου τον Μπάμπη τον ανεπανάληπτο, μ’ αυτό το αστείρευτο του χιούμορ, που το μέλημά του ειναι το πως θα σε κάνει να γελάσεις!!

Να πούμε για τον φίλο μας τον Μίμη, που παρά την κούρασή της δουλειάς για να βρεθεί μόνο και μόνο με τα φιλαράκια του, ήρθε έστω και για την μισή της διαδρομής!!!

Για τον τρελαμένο τον Σπυράκο με το καινούργιο του εργαλείο, που αν ήταν άλλος με τέτοιο πείραγμα, οχι μόνο την Καλημέρα θα μας είχε κόψει,αλά θα άλλαζε και ίσως πόλη !!!

Και οπωσδήποτε καθώς και όλους τους υπόλοιπους που παρά τα πειράγματα,όχι μόνο δεν παρεξηγούνται, αλλά σιγοντάρουν και αυτοί κάνοντας τους ανήξερους !!!

Να πούμε για την ομαδικότητα και τις σχέση φιλίας στις δύσκολες καταστάσεις, άστο καλύτερα γιατί δεν υπάρχουν λέξεις, κατά την γνώμη, μου που να μπορούν να τονίσουν την πραγματικότητα !!

Αλλά όπως και να το κάνουμε και ότι και να πούμε,ΑΥΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ !!!!!!!!!!!

Η απίθανη παρέα του Μοτο-Διαδρομές !!!!!!!

Μπράβο μας σε όλους και πάντα να είμαστε ΕΤΣΙ !!!!

_igp3780


Ξεκινάμε λοιπόν στο γνωστό πλέον σημείο τις αφετηρίας μας στον κέντρο τις πόλης,μας έχουν μάθει όλοι πέον και πολύς κόσμος μας χαμογελά λέγοντας μας την κυριακάτικη καλημέρα.

Συμμετοχές 23 άτομα ,17 μηχανές….!!!

_igp3784


Οι μικροί μας φίλοι…..

100_4231


ΑΙΑΝΗ

Η γεωγραφική θέση της Αιανής ορίζεται δυτικά από το βουνό Βούρινος, νοτιοανατολικά από τα όρη των Καμβουνίων και βορειοανατολικά από την τεχνητή λίμνη του Πολυφύτου. Απέχει 23 χιλ. νότια της Κοζάνης και 5 χιλ. του ποταμού Αλιάκμονα.

img_12013

Στην αρχαιότητα ανήκε στο βασίλειο της Ελιμιώτιδος ή Ελίμειας, το οποίο μαζί με τα υπόλοιπα »άνωθεν βασίλεια» (Τυμφαίας, Ορεστίδος, Εορδαίας, Λυγκηστίδος, Πελαγονίας και Δερριόπου) αποτελούσαν την Άνω Μακεδονία των αρχαίων. Η Αιανή ταυτίζεται με την πόλη που αναπτύσσεται στα επάλληλα πλατώματα του λόφου με το χαρακτηριστικό όνομα Μεγάλη Ράχη, σε απόσταση 1,5 χιλ. από τη σύγχρονη ομώνυμη κωμόπολη. Με την αποκάλυψη της Αιανής ανοίγουν πλέον νέοι δρόμοι στην έρευνα για την πρώιμη ιστορία και πολιτιστική φυσιογνωμία των Μακεδόνων και της Άνω Μακεδονίας. Σύμφωνα με το μύθο που αναφέρει ο Στέφανος Βυζάντιος, η Αιανή, »πόλις Μακεδονίας», κτίστηκε από τον Αίανο, γιο του ήρωα Έλιμου, ο οποίος θεωρείται ιδρυτής της Ελίμειας. Σε δύο επιγραφές ρωμαϊκών χρόνων αναφέρεται το όνομα της πόλης που γνώρισε μεγάλη ακμή στα αρχαϊκά και κλασικά χρόνια (6ος και 5ος αι. π.Χ.).

img_12166

Χρώμιο

Σε απόσταση 33 χλμ. από την Κοζάνη και 12 χλμ. από την Αιανή βρίσκεται το Δ/Δ Χρωμίου. Το όνομά του το οφείλει στα μεταλλεύματα χρωμίτη τα οποία υπάρχουν σε μεγάλες ποσότητες στο υπέδαφος της περιοχής. Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 640 μέτρων και η απογραφή του 1991 μέτρησε 277 κατοίκους. Έκταση: 46 τ.χ. Καλλιεργήσιμη γη: 2 τ.χ. Ορεινή περιοχή.Η θέση στην οποία είναι κτισμένο συμπίπτει με τη ζώνη σύγκρουσης των γεωτεκτονικών πλακών της Ευρώπης και της Αφρικής πριν 180 περίπου εκατομμύρια χρόνια. Το οφειολιθικό σύμπλεγμα του Βούρινου είναι παγκοσμίως γνωστό για τη γεωλογική του μοναδικότητα και σημασία. Ο πρώτος γεωλόγος που μελέτησε τον Βούρινο το 1937 ήταν ο Γάλλος καθηγητής Jan Brunn . Τάφοι με αγγεία προιστορικών χρόνων βρέθηκαν κατα καιρούς στις θέσεις «Παλαιόχωρα», «Σάκωνα» και «Τσαρίδα». Η κυριότερη ασχολία των κατοίκων παραμένει η κτηνοτροφία. Τα χιλιάδες γιδοπρόβατα βόσκουν στον εκτεταμένο ορεινό βοσκόποτοπο. Εκλεκτά είναι τα παραγόμενα προιόντα όπως τυρί και κεφαλοτύρι αλλά και τα υφαντά οικιακής βιοτεχνίας. Από τους νεότερους και ιστορικά μεγάλης σημασίας επισκέψιμους χώρους είναι το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα, κτισμένο στο όρος Βούρινος όπου ο επισκέπτης μπορεί να γνωρίσει την ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα, τα εκθέματα της αντίστοιχης περιόδου και στοιχεία που αφορούν τους αγωνιστές της επανάστασης του 1878.

img_1224

.

Κλεφτές ματιές σε έναν τόπο άγρια όμορφο και μοναχικά γοητευτικό.

Η διαδρομή για μερικά χιλιόμετρα δεν έχει καμία ιδιαιτερότητα. Μόλις όμως μπαίνουμε στο πυκνό δρυοδάσος, το τοπίο μεταμορφώνεται μαζί και η διάθεση μας. Το ενδιαφέρον κορυφώνεται, όταν η πορεία μας συναντάμε τον Αλιάκμονα.

Το παιχνίδι με το μικρό, αλλά ορμητικό ποτάμι είναι πράγματι διασκεδαστικό. Παιχνίδι, που αν και ευχάριστο μπορεί με κάποια λανθασμένη κίνηση ή υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων τις μηχανής, να εξελιχθεί σε δυσάρεστη εμπειρία. Το χαλίκι στις όχθες είναι ιδιαίτερα χαλαρό λόγω των έργων που γίνονται εκεί.

Ανηφορίζουμε με αλλεπάλληλες κλειστές στροφές, χωρίς να συναντήσουμε κανένα εμφανές σημάδι ανθρώπινης παρουσίας.

Ξαφνικά ως διά μαγείας ανάμεσα σε γερασμένες βελανιδιές και στιβαρούς κορμούς πλατάνων, τα πρώτα σπιτικά απο το χωριό δήμητρα ξεπηδούν από το πουθενά.

img_1247


ΚΑΡΠΕΡΟ

Πάνω στο δρόμο Γρεβενών – Δεσκάτης, συναντάμε την κοινότητα Καρπερού (Δημηνίτσα). Χαμηλό σχετικά είναι το υψόμετρο τους (490 μ). γι αυτό οι ντόπιοι χαρακτηρίζουν την περιοχή κάμπο.Εδώ ζούν συνολικά 1.250 άνθρωποι και στην πλειοψηφία τους ασχολούνται με τη γεωργία (λίγοι δε και με την κτηνοτροφία). Μεταξύ των χωριών Καρπερού και Δήμητρας το 1854 έγινε η μάχη της Δημηνίτσας, όπου ο Θεόδωρος Ζιάκας νίκησε τους Τούρκους, παίρνοντας εκδίκηση για τη σφαγή Βλάχων κτηνοτρόφων στην περιοχή, λίγο καιρό νωρίτερα.Στο Καρπερό αξίζει να επισκεφθεί κανείς τις εκκλησίες του Αγ. Αθανασίου, των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, της Αγ. Τριάδας και στη Δήμητρα την εκκλησία του Αγ. Γεωργίου.

ΔΕΣΚΑΤΗ

Η πόλη της Δεσκάτης είναι χτισμένη στη νότια πλευρά των Καμβουνίων σε υψόμετρο 860 μ. και καλύπτει έκταση 126 τ.χλμ. Απέχει από τα Γρεβενά 60 χλμ. και βρίσκεται εκεί που συναντώνται σήμερα οι τέσσερις νομοί, Κοζάνης, Γρεβενών, Τρικάλων και Λάρισας. Αποτελεί τη δεύτερη πόλη του νομού Γρεβενών, καταλαμβάνοντας τη ΝΑ γωνία του. Στο Δήμο της Δεσκάτης υπάγεται και ο οικισμός του Γηλόφου (παλιά ονομασία Τσιούκα), ενώ κοντινές κοινότητες είναι αυτές του Δασοχωρίου και της Παρασκευής.

Ο πληθυσμός της Δεσκάτης μαζί με των γειτονικών κοινοτήτων είναι 4.800 κάτοικοι, των οποίων ο αριθμός κατά τους καλοκαιρινούς μήνες ανέρχεται σε 6.500. Η γύρω βλάστηση, κυρίως πεύκα και οξιά, είναι πλούσια και το κλίμα είναι υγιεινό, ξηρό και δροσερό ιδιαίτερα το καλοκαίρι.

Πίσω από το βουνό της Δεσκάτης, τον Τρέτιμο, ρέει εντυπωσιακά ο Αλιάκμονος, ενώ με το επικείμενο φράγμα του Ιλαρίωνα και τη δημιουργία λίμνης, αναμένεται να υπάρξει νέος πόλος τουριστικής ανάπτυξης και έλξης.

Η περιοχή των Καμβουνίων μεταξύ της Μονής του Ευαγγελισμού και του Ορειβατικού Καταφύγιου έχει προταθεί από ειδικούς μελετητές ως εθνικός δρυμός καθώς εκεί διαβιούν πολλά ζώα (μεταξύ των οποίων και ζαρκάδια) και πουλιά. Εξαιρετική θέα μπορεί κανείς να απολαύσει από τις τοποθεσίες του εξωκλησιού του Αγ. Αχίλλειου στο όρος Τρέτιμος, από το εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, από την κορυφή Πρίονος (1.616 μ.) στα Καμβούνια και από το Καταφύγιο(1.414 μ.).

Στη Δεσκάτη υπάρχουν πολλές και ενδιαφέρουσες εκκλησίες, ενώ ιδιαιτέρως αξιόλογες είναι οι Μονές Ευαγγελισμού, Ζάβορδας, Άγ. Σωτήρας και Παλιοκαρυάς στην ευρύτερη περιοχή. Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει ένα τούρκικο κτίσμα, ερειπωμένο σήμερα, το οποίο λειτούργησε στο παρελθόν ως Τουρκικό Διοικητήριο.

Από τη Δεσκάτη καταγόταν ο ποιητής Χρ. Μπράβος, ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της δεκαετίας του ’70, που είχε σπουδάσει μαθηματικά, στο ποιητικό ύφος του οποίου συνέβαλε καθοριστικά η επαφή με το δημοτικό λόγο. Από αυτή κατάγεται και ο γνωστός καλλιτέχνης Χρ. Μπουρονίκος, που σπούδασε, ζει και εργάζεται στο Βερολίνο, ο οποίος έχει πάρει μέρος σε πολλές εκθέσεις. Έργα του κοσμούν την πλατεία του Δημαρχείου της Δεσκάτης, αποτελώντας σημείο αναφοράς για τον τόπο.

Η Δεσκάτη άλλαξε το χαρακτήρα της μέσα σε δύο δεκαετίες. Από τόπος εξορίας κατά τη διάρκεια της δικτατορίας και περιοχή παλιότερα που προμήθευε με φθηνά εργατικά χέρια τον κάμπο της Βέροιας, αποτελεί σήμερα ένα χώρο παραγωγικό με απλούς, εργατικούς και φιλόξενους κατοίκους. Η επιστροφή των πρώτων μεταναστών άλλαξε την όψη της ριζικά. Στη Δεσκάτη δεν θα δει ο επισκέπτης όμορφα, διατηρητέα και γραφικά κτίρια, γιατί δυστυχώς αυτά δεν υπάρχουν πια. Θα συναντήσει όμως μια νοικοκυρεμένη και ζωντανή κωμόπολη, με ήρεμους ρυθμούς και εναλλαγή έντασης και δράσης, που φροντίζει και διατηρεί πολλά από τα «καλά» ενός χωριού, μέσα σ’ αυτά και τη διάλεκτό της.

Η Δεσκάτη έχει δική της τοπική δυναμική και αποτελεί ένα αυτόνομο, κοινωνικό, διοικητικό, εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο.

Κύρια ασχολία των κατοίκων της ήταν και είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία (μονάδες βοοειδών).

Το κύριο εισόδημα της πλειοψηφίας των κατοίκων της προέρχεται από την καλλιέργεια του καπνού.

Ένα άλλο προσοδοφόρο επάγγελμα της περιοχής είναι η βιοτεχνία ειδών για το στρατό και την εκκλησία. Υπάρχει ακόμα συνεταιρισμός σιδήρου και μετάλλου.

Ιδιαίτερη ανάπτυξη τελευταία έχει η χρυσοκεντιτική με πολύ καλούς καλλιτέχνες παραγωγούς του είδους.

Αξίζει κανείς να δοκιμάσει στη Δεσκάτη σπιτικές πίτες, κεμπάπ και γαρδούμπα σε μία πληθώρα ταβερνών και εστιατορίων, να ακούσει παραδοσιακούς ήχους από ντόπιους οργανοπαίχτες με μεράκι ή να διασκεδάσει σε πολλά μπαρ και κλαμπ.

Το Ορειβατικό Καταφύγιο της Δεσκάτης χτίστηκε σε υψόμετρο 1.420 μ. περίπου, κάτω από τη σκιά της Βουνάσας στα Καμβούνια, και αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα και ομορφότερα αξιοθέατα της περιοχής. Από αυτό μπορεί κανείς να δει τις ομορφιές της Ξηρόλιμνης, της κορυφής Πρίονος στα 1.616 μ., την Κοζάνη στο βάθος, το νότιο κάμπο του νομού Γρεβενών, τη λίμνη του Πολύφυτου και τη λίμνη του φράγματος του Αγ. Ιλαρίωνα που κατασκευάζει η Δ.Ε.Η. Το Καταφύγιο έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει 40 – 50 ορειβάτες – πεζοπόρους και αποτελεί τη βάση για οποιαδήποτε ορειβατική και αναρριχητική προσπάθεια. Η κατασκευή του υπήρξε μία από τις βασικές επιδιώξεις και προσπάθειες του Φυσιολατρικού – Ορειβατικού Χιονοδρομικού Συλλόγου Δεσκάτης, απώτερος σκοπός του οποίου είναι ο σεβασμός και η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και ιδιαίτερα η διάσωση της ενδιαφέρουσας χλωρίδας και πανίδας της Βουνάσας.

Από τις πλαγιές των Καμβουνίων περνά το Διεθνές μονοπάτι Ε4. Υπάρχουν ακόμη δύο σηματοδοτούμενα Ορειβατικά Μονοπάτια που οδηγούν στο καταφύγιο. Το ένα ξεκινά από τη Δεσκάτη (Εξωκλήσι του Αγ. Γεωργίου) και το άλλο από το ιστορικό μοναστήρι της Αγίας Ευαγγελίστριας.

ΠΑΛΙΟΥΡΙΑ

Σύμφωνα με την παράδοση η Παλιουριά (Ζυμιάστι) σχηματίστηκε από τη συνένωση 9 οικισμών της γύρω περιοχής επί Τουρκοκρατίας, για να προφυλαχθούν οι κάτοικοί τους από τους Τούρκους, Έως το 1927 το χωριό κατοικούνταν από ντόπιους, ενώ μετά ήρθαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο.

Βρίσκεται 14 χλμ. ΒΔ της Δεσκάτης και 47 χλμ. ΝΑ των Γρεβενών, Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 480 μ. και η κύρια ασχολία των κατοίκων -350 το χειμώνα, 400 το καλοκαίρι -είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία.

Από την κορυφή της Βουνάσας (1.528 μ.) η θέα είναι απολαυστική. Εκεί βρίσκεται και το μοναστήρι της Ευαγγελίστριας, ένα σπουδαίο μνημείο που χρονολογείται ανάμεσα στο 13ο -15ο αι. Διατηρείται σε καλή κατάσταση, διαθέτει μικρή βιβλιοθήκη και διασώζει ξυλόγλυπτο τέμπλο και αγιογραφίες του 16ου και 17ου αι.

Όμορφες και παλιές εκκλησίες υπάρχουν γύρω από την Παλιουριά. Η Αγ. Τριάδα 500 μ. ΒΑ, ο Αγ. Γεώργιος 1 χλμ. ΝΑ, η Αγ. Παρασκευή στην ίδια θέση και η Αγ. Κυριακή 1 ,5 χλμ. Δ, διασώζουν τοιχογραφίες και εικόνες. Μάλιστα η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής μέσα στην κοινότητα έχει χαρακτηρισθεί αρχαιολογικό μνημείο.

Ο ποταμός Αλιάκμονας περνά μόλις 2,5 χλμ. Β της Παλιουριάς δημιουργώντας ένα όμορφο τοπίο. Ο ταξιδιώτης θα χαρεί τη φύση και στη θέση «Ξηρολίμνη» του όρους Βουνάσα, 4 χλμ. Α. Το μεγάλο ελατόδασος σε συνδυασμό με τα πλούσια νερά και τη βρύση που υπάρχει εκεί, προσφέρουν ένα θέαμα μοναδικό.

Μονή Ζάβορδας: ισορροπία στο κενό
Διασχίζουμε μια κάπως άχαρη αγροτική περιοχή και φτάνουμε στο χωριό Καρπερό. Στη συνέχεια η πορεία μας ταυτίζεται με την κοίτη του ποταμού, που καθώς κυλά με ασταμάτητη ορμή στην εύφορη πεδιάδα, δίνει ζωή σε χωριά και παρόχθια πλατανοδάση. Φτάνοντας στο χωριό Παλιουριά (45 χλμ. από τα Γρεβενά) στρίβουμε αριστερά, περνάμε τη γέφυρα, συνεχίζουμε για ακόμη 2 χλμ. ως τον οικισμό Παναγιά και βρίσκουμε το δρόμο που οδηγεί στη μονή Ζάβορδας. Τα πρώτα χιλιόμετρα είναι σε άσφαλτο και η συνέχεια σε εύκολο χωματόδρομο, που οδηγεί στην είσοδο του μοναστηριού. Το επιβλητικό κτίσμα ακουμπά στην κορυφή του επίπεδου βράχου και εντυπωσιάζει πραγματικά με το παρουσιαστικό του. Το μοναστήρι κτίστηκε το 1537 από τον όσιο Νικάνορα και σήμερα ανακαινίζεται από τη βυζαντινή εφορία αρχαιοτήτων. Η βυζαντινή του μεγαλοπρέπεια θα συνεπάρει και τον πιο δύσκολο επισκέπτη. Όμως τελικά εδώ η έκπληξη κρύβεται πίσω από το θεόρατο βράχο που ορθώνεται μπροστά μας. Ακολουθούμε το βατό μονοπάτι που χάνεται ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση, γύρω από τη ρίζα του βράχου. Η πορεία μας σιωπηλή δεν διαρκεί περισσότερο από 20 λεπτά, ώσπου να φτάσουμε στη σκήτη του Οσίου Νικάνορα, που απαγκιάζει σε μία σπηλιά, στο πιο απρόσιτο και απόμερο σημείο της χαράδρας του Αλιάκμονα. Το θέαμα είναι μοναδικό. Ο αχός του Αλιάκμονα που κυλά στο βάθος της χαράδρας κάτω από τα ποδιά μας, η νεκρική σιγή στο βάθος της σκήτης, τα απόκρημνα βράχια που ορθώνονται ολόγυρα, τα γεράκια που γυροπετούν, στήνουν ένα σκηνικό που δύσκολα περιγράφεται με λέξεις.

Η Ελάτη, που παλαιότερα ονομαζόταν Λουζιανή, είναι χωριό του Νομού Κοζάνης. Βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο του Νομού στα σύνορα με το Νομό Γρεβενών και Λάρισας. Ένα πανέμορφο χωριό χτισμένο στα ριζά του βουνού «Μπονάσια» Καμβούνια όρη. Το βουνό είναι δασωμένο και κυριαρχεί το έλατο που προφανώς έδωσε και το σημερινό όνομα στο χωριό.

Το Τρανόβαλτο, ορεινό χωριό του Ν. Κοζάνης, της επαρχίας Σερβίων, βρίσκεται στον επαρχιακό δρόμο Προσήλιο – Μικρόβαλτο – Τρανόβαλτο – Ελάτη, ο οποίος συνεχίζεται χωματόδρομος προς την Καλαμπάκα. Ο δρόμος είναι μεν άσφαλτος αλλά πολύ κακής βατότητας, επειδή έχει πολλά χρόνια να γίνει συντήρηση. Απέχει 42 Km από την Κοζάνη, βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού σε μια προέκταση της οροσειράς των Καμβουνίων ορέων σε υψόμετρο 600μ και έχει έκταση 92 τετρ. χιλιόμετρα. Είναι κτισμένο σε μια κοιλάδα με προσανατολισμό Βορρά-νότο όπου στο νότιο μέρος υπήρχε παλιά βάλτος, ο οποίος τώρα έχει αποξηρανθεί, απ’ όπου πήρε και το όνομά του.

Μαζί με τους οικισμούς Λαζαράδες και Φρούριο αποτελεί κοινότητα με 1200 περίπου κατοίκους.

Την πρώτη ιστορική μαρτυρία για το Τρανόβαλτο μας τη δίνει ο «Κώδιξ Ζαμπόρδας», απ’ όπου φαίνεται ότι στη σημερινή του θέση κτίσθηκε το 1872. Πριν από αυτή είχε κτισθεί σε διάφορες θέσεις γύρω από τη σημερινή, σώζοντας δε ακόμη τα ερείπια σε δύο από αυτές.

Κατά τους χρόνους της Τουρκικής Σκλαβιάς την γη την κατείχαν Τούρκοι Μπέηδες. Είχε γνωρίσει αλλεπάλληλες καταστροφές από τους Τούρκους από τις οποίες η πιο καταστροφική ήταν αυτή του 1854 γιατί οι κάτοικοι του συμμετείχαν ενεργά στην επανάσταση του ίδιου χρόνου. Απελευθερώθηκε από τον Τουρκικό ζυγό μετά τη ιστορική μάχη των Λαζαράδων στις 19 Οκτωβρίου 1912.

Κατά την διάρκεια της Γερμανικής κατοχής εκτελέσθηκαν 12 κάτοικοι του χωριού, πυρπολήθηκαν πολλά σπίτια και καταστράφηκε ο παλαιός Ναός του Αγίου Αθανασίου με τη χαρακτηριστική λεπτή και πλούσια διακόσμησή του.


Responses

  1. μπράβο παιδιά….σας βλέπω τακτικά και ταξιδέυω μαζί σας.
    Συνεχίστε να μας δίνεται όμορφες στιγμές και εικόνες απο τις βόλτες σας.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: