Αναρτήθηκε από: motodiadromes | Φεβρουαρίου 6, 2013

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑΣ – ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗ Δ.ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Κοζάνη – Αιανή – Μπουχάρια – Γρεβενά – Κριμήνι – Αγ.Τριάδα Βοΐου Κοζάνης

Μοναστήρι Αγίας Τριάδας Βοΐου – Πεντάλοφος – Δοτσικό – Αετιά – Περιβόλι – Εθνικός Δρυμός Βάλια Κάλντα – Βοβούσα  …. ούφ ίδρωσα..! 

Κείμενο  Μανώλης Κ.

SONY DSC

Είχαν περάσει περίπου 6 μήνες από την τελευταία μου επίσκεψη στην Κοζάνη. Κρατώντας την υπόσχεσή μου στον Μίμη και στο Σάκη Α., αποφάσισα να τους ξαναεπισκεφτώ πριν αρχίσουν τα πολλά κρύα. Το ραντεβού κανονίστηκε για την Τετάρτη 26 Σεπτέμβρη, με σκοπό να πραγματοποιήσουμε κάποιες βόλτες στην ευρύτερη περιοχή. Εξαιτίας κάποιων προβλημάτων και υποχρεώσεων που προέκυψαν, τελικά καταφέραμε να κάνουμε την πρώτη βόλτα στην Παρασκευή, Την ίδια μέρα θα έρχονταν ο Αχιλλέας (από Θεσσαλονίκη), ο Γιώργος Ζ. (από Ναύπλιο) και ο Στράτος (από Αθήνα.). Η πρώτη συνάντηση των «μοτο-παρεών» MotoRiders Club και Motodiadromes ήταν πλέον γεγονός!!!
Ο Σάκης Α. και ο Μίμης γνωρίζουν πολύ καλά την περιοχή τους. Ειδικότερα ο Σάκης Α., στον ελεύθερο χρόνο του, βολτάρει σε δρόμους ανακαλύπτοντας κρυμμένες ομορφιές, ενώ ταυτόχρονα ικανοποιεί και το μεγάλο του πάθος: την φωτογραφία! Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που είχα την ευκαιρία να ανακαλύψω την περιοχή μαζί τους.DSC_0012

Έτσι λοιπόν, μαζί ξεκινήσαμε από Κοζάνη με αρχικό προορισμό την Αιανή (20χλμ.), που βρισκόταν σε κοντινή απόσταση από την τεχνητή λίμνη του Αλιάκμονα (6χλμ.). Το αδιάφορο –φαινομενικά- χωριό διαθέτει ένα πολύ αξιόλογο αρχαιολογικό μουσείο. Είναι κατασκευασμένο σχετικά πρόσφατα και φιλοξενεί εντυπωσιακά εκθέματα από την ευρύτερη περιοχή της «Άνω Μακεδονίας» της αρχαιότητας. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν φέρει στην επιφάνεια «θησαυρούς» που χρονολογούνται ακόμα και από την Νεολιθική Εποχή. Οικιακά σκεύη, δοχεία, όπλα, κοσμήματα, αγαλματίδια είναι μόνο μερικά από τα εντυπωσιακά ευρήματα, πολλά από τα οποία είναι μοναδικά(!) ακόμα και σε παγκόσμιο επίπεδο!!!

Σταθήκαμε πολύ τυχεροί, καθώς ο Πέτρος, υπάλληλος του μουσείου (τιμή εισόδου: 3€), ήταν φίλος των παιδιών και μας έκανε μια πολλή καλή ξενάγηση. Αν και δεν ήταν αρχαιολόγος, γνώριζε πολλά πράγματα, γεγονός που μας βοήθησε να κατανοήσουμε και να επικεντρωθούμε σε διάφορα αντικείμενα που ενδεχομένως να μην δίναμε τόση σημασία. Με την συζήτηση μαζί του, γίνεται εύκολα αντιληπτό το μεράκι και το πάθος του για τα εκθέματα. Να είναι καλά ο άνθρωπος και μακάρι και άλλοι να ακολουθήσουν το παράδειγμά του! Δυστυχώς η θέση του μουσείου δεν βοηθά, ώστε να αναδείξει τους «θησαυρούς» που φιλοξενεί. Το σίγουρο είναι πως αξίζει τον κόπο να το επισκεφτεί κάποιος που θα βρεθεί στην περιοχή!!!SONY DSC

Αφήσαμε την Αιανή και κινούμενοι για 5-6χλμ., φτάσαμε στην γέφυρα που ενώνει τις δύο όχθες της τεχνητής λίμνης του Αλιάκμονα. Ουσιαστικά, η περιοχή αυτή αποτελεί την πεδιάδα που εκτίνεται νοτιοδυτικό τμήμα της λίμνης. Στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πρόγραμμα επέκτασής της, για λογαριασμό της ΔΕΗ. Κάναμε μια στάση να απολαύσουμε το τοπίο! Είχαμε την ευκαιρία να δούμε διάφορα είδη πουλιών, καθώς η περιοχή αποτελεί πέρασμα.

Λίγο μετά την γέφυρα στρίψαμε δεξιά με κατεύθυνση το παλιό εργοστάσιο αμιάντου. Η ελικοειδής διαδρομή διέσχισε μια έκταση με χαμηλή βλάστηση που σε πολλά σημεία της, προσέφερε μια εντυπωσιακή πανοραμική θέα της περιοχής. Μετά από περίπου 10χλμ. φτάσαμε στο εργοστάσιο. Η λειτουργία του σταμάτησε αρκετά χρόνια πριν. Οι υπεύθυνοι έχουν ξεκινήσει μια διαδικασία απόσυρσης των μηχανημάτων αλλά και κατεδάφισης των κτιρίων. Αυτό πραγματοποιείται με ειδική μέθοδο καθώς η σκόνη αμιάντου που υπάρχει είναι βλαβερή -και ενδεχομένως καρκινογόνος- για τον ανθρώπινο οργανισμό. Είδαμε από μακριά τα κτίρια, ενώ κάποιοι υπάλληλοι έσπευσαν να μας ειδοποιήσουν να μην πλησιάσουμε περισσότερο στον χώρο.SONY DSC

Από εκείνο το σημείο ξεκινούσε ένας βατός χωματόδρομος για περίπου 3-4 χιλιόμετρα που κατέληγε στο χωριό Μικρόβαλτο. Την ακολουθήσαμε και φτάνοντας στο χωριό, συνεχίσαμε με κατεύθυνση για Τρανόβαλτο. Πολύ σύντομα βρεθήκαμε στην διασταύρωση για Μπουχάρια. Στρίψαμε αριστερά και οδηγήσαμε σε μια όμορφη διαδρομή για 6-7χλμ. Βρεθήκαμε στο ξύλινο σπίτι που σηματοδοτούσε την αρχή ενός πέτρινου διαδρόμου. Αφήσαμε τις μοτοσικλέτες στο πλάτωμα και ξεκινήσαμε πεζοί να επισκεφτούμε το συγκεκριμένο αξιοθέατο.

Πρόκειται για ένα γεωλογικό πάρκο. Η ονομασία τους –κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από την λέξη «μπουχάρι» που σημαίνει «καμινάδα». Οι ντόπιοι τους συγκεκριμένους σχηματισμούς, ονομάζουν με πολλούς τρόπους: «Οι καμινάδες των μαγισσών», «Οι κυρίες με τα ομπρελίνα», «Οι χαράδρες των ακοίμητων γιγάντων και των νεράιδων», «Το φαράγγι των δαιμόνων»… Στην πραγματικότητα είναι φυσικές γεωμορφές που προήλθαν από τη διάβρωση του εδάφους σε διάστημα χιλιάδων χρόνων. Έχουν το σχήμα χωμάτινης κολόνας και αποτελούνται από άμμους, κροκάλες, μάργες και αργίλους με πιθανή «συγκολλητική» ύλη οξείδια του σιδήρου και διοξείδιο του πυριτίου. Την κορυφή των κολόνων αυτών καλύπτει μια σχιστολιθική πλάκα που «έπαιξε» το ρόλο της ομπρέλας στην εξέλιξη του σχηματισμού. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακότατο!!!

Οι πέτρινοι διάδρομοι που έχουν κατασκευαστεί, κατέληγαν σε διάφορα παρατηρητήρια, δίνοντάς μας την ευκαιρία να θαυμάσουμε ο μοναδικό αυτό τοπίο. Δυστυχώς, το συγκεκριμένο αξιοθέατο δεν έχει προβληθεί όσο θα του άξιζε, με αποτέλεσμα η επισκεψιμότητά του να περιορίζεται σε ντόπιους επισκέπτες. Πραγματικά, όμως, αποτελεί κάτι το εξαιρετικό και η καλύτερη ώρα να το επισκεφτεί κανείς είναι το απόγευμα. Το φως του ηλιοβασιλέματος αναδεικνύει περισσότερο την γοητεία του!SONY DSC

Αφήσαμε τα Μπουχάρια και βάλαμε ως επόμενο προορισμό την γέφυρα του Βενέτικου ποταμού (64χλμ.) που βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα πριν τα Γρεβενά (επί του εθνικού δρόμου Καλαμπάκας-Γρεβενών). Ο δρόμος, στο μεγαλύτερο μέρος του, διέσχιζε μια περιοχή με αρκετή βλάστηση. Κάναμε μια ολιγόλεπτη στάση στο σημείο της διαδρομής που περνάει κοντά από το Μοναστήρι της Ζάβορδας. Η μονή βρίσκεται «σκαρφαλωμένη» πάνω σε έναν ψηλό και απόκρημνο βράχο στην βάση του οποίου περνάει ο ποταμός Αλιάκμονας. Εξαιτίας του προγράμματος επέκτασης της ομώνυμης τεχνητής λίμνης, σε λίγο καιρό, ο ποταμός θα πλημμυρίσει την περιοχή, κάνοντας το μοναστήρι να μοιάζει πως βρίσκεται σε νησί!!! Το γεγονός αυτό, ίσως να αποτελεί μια καλή αφορμή να επισκεφτούμε την περιοχή στο μέλλον.

Φτάνοντας στο δρόμο Καλαμπάκας-Γρεβενών (40χλμ.), στρίψαμε δεξιά και μπήκαμε με μια περιοχή με εντονότερη βλάστηση. Ψηλά δέντρα και ένας δρόμος με αρκετές άνετες στροφές μας οδήγησε στο γεφύρι του Βενέτικου. Το συγκεκριμένο σημείο δεν περνά απαρατήρητο σε όσους περνούν από εκεί. Οι σμιλεμένοι ψηλοί βράχοι –που θυμίζουν αντίστοιχους των Μετεώρων- και ο ποταμός δημιουργούν ένα γοητευτικό αποτέλεσμα. Κάναμε μια στάση να ξεκουραστούμε, να απολαύσουμε το τοπίο αλλά και να επικοινωνήσουμε με τον Αχιλλέα που είχε φτάσει στα Γρεβενά και μας περίμενε για να συνεχίσουμε παρέα την εκδρομή.SONY DSC

Ξεκινήσαμε για Γρεβενά. Διανύσαμε περίπου 15χλμ. Σε μια από τις καφετέριες του κέντρου της πόλης, μας περίμενε ήδη ο Αχιλλέας. Αφού έγινε η γνωριμία με τα παιδιά, καθίσαμε να ξεκουραστούμε και να συζητήσουμε την συνέχεια του ταξιδιού. Η καταγωγή του Αχιλλέα είναι από το Κριμήνι, ένα από τα χωριά του Βοΐου. Γνωρίζοντας καλά την περιοχή, μαζί με τους Κοζανίτες φίλους κατέστρωσαν την υπόλοιπη διαδρομή μέχρι το Μοναστήρι της Αγ.Τριάδας (80χλμ.), στο οποίο θα διανυκτερεύαμε.

Ο δρόμος μέχρι το Κριμήνι (30χλμ.) περνούσε μέσα από μια κατάφυτη περιοχή. Οι άνετες στροφές έκαναν την οδήγησή μας απολαυστική. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής συναντήσαμε ελάχιστα οχήματα. Το υψόμετρο έφτασε τα 1000μ. Σε πολλά σημεία είχαμε μια εντυπωσιακή πανοραμική θέα των βουνών. Τα μικρά χωριά, που συναντήσαμε, ήταν καλοδιατηρημένα κρατώντας την παραδοσιακή πετρόχτιστη αρχιτεκτονική της περιοχής.

Φτάσαμε στο Ροδοχώρι και λίγο μετά καταλήξαμε στην κεντρική πλατεία του Κριμηνίου. Τα δύο αυτά χωριά είναι πολύ διαφορετικά στο ύφος και στο τοπίο από τα υπόλοιπα του Βοΐου. Νομίζεις πως είναι βγαλμένα από παραμύθι. Το Κριμήνι –ιδιαίτερα- είναι περισσότερο γραφικό και ήρεμο με όμορφα καλοδιατηρημένα σπίτια από πέτρα. Στο κέντρο του στέκει η επιβλητική εκκλησία του Αγ. Ευσταθίου στην σκιά 2-3 τεράστιων πλατάνων. Πυκνή βλάστηση, αρχοντόσπιτα με λουλουδιασμένες αυλές, καλντερίμια αλλά και μια οθωμανική βρύση είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά του.

Κάναμε μια στάση και ο Αχιλλέας με υπερηφάνεια μας ξενάγησε στο χωριό, αναφέροντάς μας ιστορίες του τόπου αλλά και στιγμές από τα παιδικά του χρόνια. Περπατήσαμε στα στενά δρομάκια, ανακαλύπτοντας όμορφες γωνιές. Μετά από αρκετή ώρα αναχωρήσαμε με προορισμό το Τσοτύλι (11χλμ). Στην έξοδο περάσαμε από ένα παλιό πέτρινο γεφύρι που ένωνε τις όχθες του μικρού ποταμού Πραμόριτσα.SONY DSC

Αργά το απόγευμα φτάσαμε στο Τσοτύλι το οποίο βρίσκεται στο παλαιό εθνικό δίκτυο Κοζάνης-Ιωαννίνων. Αγοράσαμε κάποια φαγώσιμα και αναχωρήσαμε με κατεύθυνση προς Γιάννενα και ειδικότερα για τον Πεντάλοφο (30χλμ.). Τότε περίπου επικοινωνήσαμε και με τον Γιώργο Ζ και τον Στράτο που βρίσκονταν στην Νεάπολη και κατευθυνόντουσαν και αυτοί προς τον ίδιο προορισμό με εμάς. Έχοντας πλέον νυχτώσει, δεν μπορούσαμε να απολαύσουμε την διαδρομή. Έτσι κινηθήκαμε με πιο γοργούς ρυθμούς και κατά τις 8μμ. είχαμε φτάσει στον Πεντάλοφο.

Εκεί αποφασίσαμε εγώ με τον Σάκη Α. να πάμε προς το μοναστήρι της Αγ.Τριάδας (9χλμ.), ενώ οι υπόλοιποι θα περίμεναν τα παιδιά που υπολείπονταν μερικά χιλιόμετρα. Δεν θέλαμε να καθυστερήσουμε, καθώς ο πάτερ-Σεραφείμ μας περίμενε. Ο Σάκης Α. είχε κανονίσει να διανυκτερεύσουμε μέσα στο μοναστήρι και δεν ήταν σωστό να αργοπορήσουμε. Ακολουθώντας, λοιπόν, μια στενή διαδρομή μέσω Βυθού, κατά τις 8.30μμ είχαμε συγκεντρωθεί όλοι στο μοναστήρι.

Ο πάτερ-Σεραφείμ μας υποδέχτηκε με την σεμνότητα που τον διακρίνει. Μας είχε ετοιμάσει ένα δωμάτιο με 6 κρεβάτια. Τακτοποιήσαμε τα πράγματά μας και κατεβήκαμε στην κουζίνα για να καθίσουμε και να ετοιμάσουμε κάτι για φαγητό. Ο πάτερ μας έκανε να αισθανθούμε σαν στο σπίτι μας, αποδεικνύοντας -για μια ακόμα φορά- πόσο κοντά στον κόσμο είναι. Κατά τις 11μμ. καθίσαμε όλοι μαζί στην τραπεζαρία να φάμε, ενώ ο ιερομόναχος μας κράτησε απλά συντροφιά. Μόλις τελειώσαμε το φαγητό, καθαρίσαμε τον χώρο και αρχίσαμε να συζητάμε διάφορα θέματα αναφορικά με το μοναστήρι και την ιστορία του.

Επιγραμματικά λοιπόν θα αναφέρω: το μοναστήρι στη σημερινή του θέση ιδρύθηκε το 1792, κοντά στην παλαιότερη Μονή των Ταξιαρχών, το Παλιομονάστηρο. Ο ναός, χτισμένος με πελεκητή πέτρα, αποτελεί λαμπρό δείγμα της οικοδομικής αρχιτεκτονικής του Βοΐου και είναι φημισμένος για το μοναδικό αθωνικού τύπου καθολικό και τις υπέροχες τοιχογραφίες του. Είναι Βυζαντινού ρυθμού με τρεις τρούλους, θαυμάσιο ξυλόγλυπτο τέμπλο και υπέροχες τοιχογραφίες. Ολόκληρο το οικοδόμημα που τον υποστηρίζει είναι ιδιαίτερα επιβλητικό και έχει τη δυνατότητα φιλοξενίας μέχρι και 100 ατόμων.SONY DSC

Σήμερα, στυλοβάτης του μοναστηριού είναι ο πάτερ-Σεραφείμ, που διακρίνεται για την εργατικότητα και την ευσέβειά του, φροντίζοντας με πολλή αφοσίωση την Μονή. Ο ηγούμενος Σεραφείμ, από την Ανθούσα Βοΐου, πράος, καλοσυνάτος, λιγομίλητος και πάντα ιδιαίτερα εξυπηρετικός.

Το μοναστήρι γνώρισε την εγκατάλειψη και την καταστροφή, όμως δε λύγισε, αγωνίστηκε σκληρά, αναγεννήθηκε και ορθώνεται πάλι περήφανο για το λαμπρό του παρελθόν με προθυμία να προσφέρει σε οποιονδήποτε ζητήσει τη φιλοξενία και τη χάρη του.SONY DSC

Για τους περισσότερους από την παρέα μας, ήταν η πρώτη φορά που μείναμε σε μοναστήρι, αποκομίζοντας τις καλύτερες και θετικότερες εντυπώσεις. Ανεξαρτήτως πίστης στην θρησκεία για τον καθένα από εμάς, όλοι νιώσαμε την γαλήνη και την ηρεμία που εκπέμπει ο χώρος, αλλά, κυρίως, η παρουσία του ιερομόναχου. Τον ευχαριστούμε για την φιλοξενία του και ελπίζουμε και άλλοι να μιμηθούν το έργο και τον χαρακτήρα του…

Ο ύπνος στο μοναστήρι, αν και ολιγόωρος, ήταν πολύ «χορταστικός»! Μόλις ξύπνησα, κάποιοι είχαν ήδη σηκωθεί. Έριξα μια ματιά από το παράθυρο του κοιτώνα. Μπροστά απλωνόταν το πυκνό δάσος με τις οξιές και τα πλατάνια. Πραγματικά, το τοπίο και η ησυχία, που επικρατούσε, σε ηρεμούσε…

Κατά τις 8.30πμ. είχαμε όλοι σηκωθεί και πίναμε καφέ μαζί με τον πάτερ-Σεραφείμ. Κάποια στιγμή επικοινωνήσαμε με τον Σάκη, που είχε ξεκινήσει νωρίς από Αθήνα, και τους Γιώργο Ρ., Μαρία Ρ. Μανώλη Μ. και Ηρώ Μ. Με τα παιδιά δώσαμε ραντεβού στην Αετιά, που θα σταματούσαμε για φαγητό. Μετά θα συνεχίζαμε όλοι μαζί για την υπόλοιπη διαδρομή της ημέρας. Σκοπός μας ήταν να επισκεφτούμε τον Εθνικό Δρυμό Πίνδου και να διανυκτερεύσουμε υπαίθρια κάπου.

Κατά τις 9.30πμ. μαζέψαμε τα πράγματά μας και ετοιμαστήκαμε προς αναχώρηση. Πριν όμως από αυτό, επισκεφτήκαμε τον ιερό ναό της Αγίας Τριάδας που φιλοξενείται στον χώρο του μοναστηριού. Το εσωτερικό της εντυπωσιακής πέτρινης εκκλησίας, είναι ένας πραγματικός θησαυρός! Διαθέτει ένα θαυμάσιο ξυλόγλυπτο τέμπλο και υπέροχες τοιχογραφίες. Διακοσμήθηκε με λιθανάγλυφα του Μίλιου Ζουπανιώτη, ενώ το 1802 ο ζωγράφος Μιχαήλ φιλοτέχνησε τις αγιογραφίες. Τα τελευταία χρόνια, και μετά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες του πάτερ-Σεραφείμ, πραγματοποιήθηκε η συντήρησή τους.

Ήρθε η ώρα της αναχώρησης. Χαιρετίσαμε τον φιλόξενο ιερομόναχο για τη μοναδική φιλοξενία του και του υποσχεθήκαμε πως θα τον ξαναεπισκεφτούμε σύντομα. Για όσους από εμάς ήταν η πρώτη φορά που διανυκτερεύαμε στο μοναστήρι, η εμπειρία ήταν ανεπανάληπτη!

Ο Σάκης Α. μας πρότεινε να ακολουθήσουμε μια σχετικά ορεινή διαδρομή (35χλμ.) προκειμένου να φτάσουμε στην διασταύρωση της εθνικής οδού Κοζάνης-Ιωαννίνων (κοντά στο Τσοτύλι). Όπως ήταν αναμενόμενο, η πρότασή του ήταν επιτυχημένη, καθώς είχαμε την ευκαιρία να περάσουμε μέσα από μια όμορφη περιοχή που σε πολλά σημεία της μας πρόσφερε θαυμάσια πανοραμική θέα!!! Κάπου εκεί ήταν που αποχαιρετίσαμε τον Αχιλλέα. Έπρεπε να επιστρέψει στην Θεσσαλονίκη εξαιτίας οικογενειακών υποχρεώσεων.

Μόλις βρεθήκαμε στον κόμβο του Ε.Ο. Κοζάνης-Ιωαννίνων στρίψαμε αριστερά. Μετά από 6-7χλμ. στρίψαμε δεξιά με κατεύθυνση Λούβρα – Κριμήνι – Κορυφή. Αν και είχαμε επισκεφτεί στην συγκεκριμένη περιοχή την προηγούμενη μέρα, ο Σάκης Α. ήθελε, οι νέοι φίλοι της παρέα μας, να πάρουν μια γεύση της περιοχής του Βοΐου. Ο δρόμος διέσχιζε μια κατάφυτη περιοχή με υψόμετρο κοντά στα 1000μ.
Μετά από περίπου 25χλμ. βρεθήκαμε πάλι στο Ε.Ο. Κοζάνης-Ιωαννίνων. Αυτή την φορά στρίψαμε αριστερά με δυτική κατεύθυνση (προς Γιάννενα). Επόμενος προορισμός μας ήταν ο Πεντάλοφος. Το γνωστό κεφαλοχώρι που είναι διάσημο εξαιτίας της σχολής «μαστόρων της πέτρας», γεγονός που γίνεται αμέσως αντιληπτό με το που αντικρίζεις το μέρος. Κάναμε μια ολιγόλεπτη στάση και στην συνέχεια οδηγήσαμε δυτικότερα προς Επταχώρι (17χλμ.)SONY DSC

Η διαδρομή μέχρι το Επταχώρι ήταν εντυπωσιακή! Διέσχιζε εκτάσεις με ψηλά έλατα, ενώ στο βάθος του ορίζοντα φαίνονταν οι κορυφές των κοντινών βουνών. Ο δρόμος είχε αρκετές άνετες στροφές που έκαναν την οδήγησή μας απολαυστική! Χωρίς να το καταλάβουμε φτάσαμε στην κεντρική πλατεία του Επταχωρίου. Μια πέτρινη βρύση με τρεχούμενο κρύο νερό και ένα καφενείο σηματοδοτούσε την «καρδιά» του. Συναντήσαμε μια παρέα μοτοσικλετιστών που είχαν βγει για την Κυριακάτικη βόλτα τους.

Επιστρέψαμε 2-3 χλμ. όπου βρισκόταν ο κόμβος για Δοτσικό. Προσφάτως, ο συγκεκριμένος δρόμος ασφαλτοστρώθηκε. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το ορεινό τοπίο, μας έκανε να μην θέλουμε να τελειώσει η διαδρομή των 20χλμ. Η θέα ήταν μαγευτική!

Στο ορεινό Δοτσικό (υψόμετρο: 1060μ.) σταματήσαμε για ένα καφεδάκι στο καφενείο «ο Πλάτανος» στην μικρή κεντρική πλατεία του χωριού. Ιδιοκτήτης του ήταν ένας φίλος του Σάκη Α. και του Μίμη. Το χωριό διαθέτει όμορφα πέτρινα σπίτια, πηγές με τρεχούμενο δροσερό νερό, πλατάνια και ένα τοξωτό πέτρινο γεφύρι. Ο Σάκης Α. μας εκμυστηρεύτηκε πως το συγκεκριμένο μέρος ήταν από τα πιο αγαπημένα του!… και δεν είχε άδικο!!!SONY DSC

Η ώρα περνούσε και η υπόλοιπη παρέα μας περίμενε στην ταβέρνα του Αποστόλη, κοντά στο χωριό Αετιά. Είχε έρθει η ώρα της αναχώρησης. Η πιο κοντινή διαδρομή, προκειμένου να προσεγγίσουμε το ορεινό οδικό δίκτυο Σαμαρίνας – Φιλιππαίων, ήταν ο χωματόδρομος (4-5χλμ.) που σκαρφάλωνε στις πλαγιές του βουνού Σκούρτζα. Τα παιδιά από το καφενείο μας ενημέρωσαν πως η διαδρομή ήταν σχετικά βατή και πως -με λίγη προσοχή- θα μπορούσαμε να τα βγάλουμε πέρα. Όντως και έτσι ήταν…

Μόλις τελείωσε ο χωματόδρομος, στρίψαμε αριστερά και κατεύθυνση Φιλιππαίοι – Αετιά. Στο σημείο εκείνο η βλάστηση αποτελούνται από χλόη, που λόγω εποχής είχε κιτρινίσει. Το γεγονός αυτό μαρτυρούσε πως πλέον κινούμασταν σε αρκετά μεγάλο υψόμετρο! Η πανοραμική θέα που πρόσφερε η διαδρομή ήταν μοναδική!!! Όσο προχωρούσαμε η βλάστηση αυξανόταν αποτελούμενη –κυρίως- από έλατα…

Μετά από 30χλμ. συναντήσαμε την ταβέρνα του φίλου Αποστόλη. Τα παιδιά βρίσκονταν εκεί και ήδη είχαν αρχίσει τα τσίπουρα! Ο Σάκης, ο Γιώργος Ρ. και η Μαρία Ρ., ο Μανόλης Μ. και η Ηρώ προστέθηκαν στην παρέα! Ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας μας είχε ετοιμάσει φρέσκα κρέατα. Καθίσαμε σε ένα μεγάλο τραπέζι αρχίζοντας τις προπόσεις για καλή συνέχεια της εκδρομής!

Κατά τις 4μμ. αναχωρήσαμε όλοι μαζί για τον βασικό προορισμό του ταξιδιού μας: τον Εθνικό Δρυμό Πίνδου και ειδικότερα την κοιλάδα Βάλια Κάλντα. Ο Γιώργος Ρ. ανέλαβε να μας ξεναγήσει στην περιοχή. Την γνωρίζει καλά εξαιτίας της δουλειάς του, καθώς ασχολείται με αναρρίχηση, πεζοπορίες, κτλ.SONY DSC SONY DSC

Οδηγήσαμε, λοιπόν, σε μια διαδρομή (περίπου 40χλμ.) με αρκετή βλάστηση αποτελούμενη –κυρίως- από έλατα, πεύκα, οξιές και ενός σπάνιου είδους πεύκου, το «ρόμπολο». Η κίνηση ήταν ελάχιστη. Ο δρόμος ήταν σε καλή κατάσταση, διαθέτοντας αρκετές άνετες στροφές. Όσο προχωρούσαμε ανεβαίναμε υψομετρικά. Γύρω μας υψώνονταν οι κορυφές βουνών. Βρισκόμασταν στην γοητευτική Πίνδο!!! Κάναμε κάποιες στάσεις για φωτογραφίες και ο Γιώργος Ρ. μας είπε εξήγησε κάποια πράγματα για την περιοχή.

Κάναμε μια μικρή στάση για έναν γρήγορο καφέ στο ορεινό χωριό Περιβόλι. Αποτελεί το τελευταίο χωριό πριν τον εθνικό δρυμό. Εκεί αποφασίστηκε το σχέδιο για το υπόλοιπο κομμάτι της εκδρομής: θα μπαίναμε στον δρυμό μέχρι ενός σημείου και μετά θα διανυκτερεύαμε κάπου στην Βοβούσα. Έτσι κι έγινε…

Αφήσαμε το Περιβόλι και μετά από περίπου 10χλμ., συναντήσαμε την πινακίδα για «Εθνικό δρυμό». Από εκεί ξεκινούσε ένας βατός χωματόδρομος (10χλμ.) που οδηγούσε στην αρχή του «πυρήνα» της Βάλια Κάλντα. Το τμήμα αυτό της οροσειράς της Πίνδου αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους Εθνικούς Δρυμούς μας. Περιλαμβάνει το Αρκουδορέμα, τα βουνά Λύγκος – Μαυροβούνι (Φλέγκα-2.159μ) μέχρι τις κορυφές του βουνού Αυγό (2.177μ) και την κοιλάδα της «Βάλια Κάλντα» (βλάχικη λέξη, σημαίνει: «Ζεστή κοιλάδα»). Ονομάζεται έτσι γιατί εμφανίζει σημαντικές θερμοκρασιακές διακυμάνσεις στη διάρκεια του 24ώρου, με πολύ υψηλές θερμοκρασίες κατά την διάρκεια της ημέρας χωρίς νέφωση και πολύ χαμηλές κατά τη διάρκεια της νύχτας.SONY DSC

Η «καρδιά» της Βάλια Κάλντα ονομάζεται και «πυρήνας». Καλύπτεται από πυκνά δάση «Μαύρης-Λευκόδερμης» πεύκης και οξιάς. Αποτελεί δε καταφύγιο για πολλά είδη πουλιών, ανάμεσα στα οποία είναι και ορισμένα σπάνια αρπακτικά (γύπας- βασιλαετός) και μεγάλα θηλαστικά (αρκούδα – αγριόγιδο- ζαρκάδι) που έχουν εξαφανισθεί απ’ τις περισσότερες περιοχές της χώρας. Ολόκληρη η περιοχή αποτελεί, ίσως, τον πιο σημαντικό βιότοπο της χώρας μας για την καφετιά αρκούδα.

Η πρόσβαση, μέχρι τα όρια του πυρήνα, είναι σχετικά βατή. Από εκεί και πέρα απαιτείται 4Χ4 όχημα ή μηχανές enduro. Πέρα από αυτό, χρειάζεται οδηγός που να γνωρίζει την περιοχή. Εμείς δεν διαθέταμε τα κατάλληλα οχήματα, αλλά και εξοπλισμό, για να διανυκτερεύσουμε εκεί. Έτσι λοιπόν επιστρέψαμε στον κεντρικό δρόμο (Περιβόλι-Βοβούσα) και συνεχίσαμε δυτικά προς Βοβούσα.

Μετά 2-3χλμ. η ελικοειδής διαδρομή διέσχιζε μια κατάφυτη από πλατάνια και έλατα περιοχή. Η βλάστηση σε αυτό το κομμάτι ήταν τόσο έντονη που -εξαιτίας της ώρας- σε πολλά σημεία δεν έφτασε το φως του ήλιου! Αφού διανύσαμε περίπου 15χλμ. μας υποδέχτηκε η γραφική Βοβούσα με τα πέτρινα σπίτια και το χαρακτηριστικό τοξωτό πέτρινο γεφύρι. Οι κάτοικοι ελάχιστοι. Η κεντρική πλακόστρωτη πλατεία διαθέτει ένα παραδοσιακό καφενείο. Επειδή όμως είχε αρχίσει να σουρουπώνει, δεν σταματήσαμε. Προτιμήσαμε να συνεχίσουμε την πορεία, ώστε να καταλήξουμε σε ένα ξέφωτο 2-3χλμ. μετά το χωριό. Βρισκόταν κοντά στο καταφύγιο. Ο Γιώργος Ρ. και Σάκης Α. είχαν ξαναεπισκεφτεί τη περιοχή και γνώριζαν την συγκεκριμένη τοποθεσία. Νομίζω πως η πρότασή τους, ήταν καταλληλότερη!

Χωρίς πολλές καθυστερήσεις και με πολύ χαβαλέ, αρχίσαμε να στήνουμε τα αντίσκηνα στο ξέφωτο. Γύρω μας ήταν έλατα, ενώ σε κοντινή απόσταση ακούγονταν τα ορμητικά νερά του Αρκουδορέματος. Αν και βρισκόμασταν σε κοντινή απόσταση (100-200μ.) από τον κεντρικό δρόμο και από μια ταβέρνα, σου δημιουργούταν η αίσθηση πως ήσουν αποκομμένος από κάθε είδους πολιτισμό!SONY DSC SONY DSC

Μόλις ετοιμάσαμε τις σκηνές μας, μαζέψαμε ξύλα και ετοιμάσαμε έναν χώρο ώστε να ανάψουμε φωτιά. Είχε πλέον νυχτώσει, αλλά με μεγάλη χαρά διαπιστώσαμε πως είχε πανσέληνο!!! Σε λίγη ώρα -όταν «σηκώθηκε» το φεγγάρι- όλα φωτίστηκαν!!! Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό! Ούτε να το είχαμε παραγγείλει…

Από την ταβέρνα του Αποστόλη, είχαμε πάρει κρέας για να ψήσουμε, ενώ από την γειτονική ταβέρνα προμηθευτήκαμε μερικές ρετσίνες. Εξοπλισμό για ψήσιμο δεν διαθέταμε, οπότε και χρησιμοποιήσαμε μια πέτρινη πλάκα (που αφθονούν στην περιοχή). Ο Γιώργος Ρ. ανέλαβε χρέη μάγειρα και τα κατάφερε μια χαρά!!! Η ώρα περνούσε ευχάριστα με κουβέντα και πειράγματα! Κάποια στιγμή στην παρέα μας προστέθηκαν ο Τζόνυ, ο Βάιος και ο Βασίλης, μοτοσικλετιστές από Τρίκαλα και Λάρισα. Είχαν έρθει με off-road μηχανές προκειμένου να επισκεφτούν τον δρυμό.

Αργά το βράδυ αρχίσαμε σιγά-σιγά να μπαίνουμε στις σκηνές. Ήταν μια εκπληκτική εκδρομή! Στο 100% περίπου η διαδρομή που ακολουθήσαμε ήταν ενδιαφέρουσα και μάταια προσπαθούσα να θυμηθώ κάποιο μονότονο τμήμα της! Οι ομορφιές της περιοχής ήταν ανεπανάληπτες, δίνοντάς μας την ευκαιρία να γνωρίσουμε «πραγματική» φύση!

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδιά από τις motodiadromes και ειδικότερα στον Σάκη Α. και τον Μίμη για την υπέροχη φιλοξενία τους, για τις όμορφες στιγμές που χάρισαν και τα εκπληκτικά μέρη που ανακαλύψαμε μαζί τους!!! Ευχαριστούμε τους φίλους Γιώργο Ρ., Μαρία Ρ., Μανώλη Μ. και Ηρώ Μ. για την υπέροχη παρέα και την ξενάγηση!

Να είστε όλοι καλά και να έχουμε καλούς δρόμους!!!

Μοτοσυκλετιστές:

Μανώλης, Σάκης, Γιώργος Ζ., Στράτος, Σάκης Α. (Honda Transalp), Μίμης (Kawasaki Vulcan 900), Γιώργος Ρ. (KTM 640), Μανόλης Μ. (Honda Transalp 600)

Συνεπιβάτες:

Μαρία Ρ., Ηρώ Μ.

Φωτογραφίες:

Μανώλης, Σάκης


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: